'Kami guna 'Allah' ratusan tahun, kenapa halang?'(luahan seorang penganut Kristian di Sarawak) sekadar renungan

#Di ambil dari laman web malaysiakini.com bertarikh 8 Januari 2010 10:07am)
Penggunaan nama Allah dalam menterjemahkan Bible (bahasa Inggeris) ke Alkitab (bahasa Melayu) dibuat oleh mereka yang datang menyebarkan Injil di Borneo beratus-ratus tahun dahulu. Orang-orang ini datang dari Australia dan Britain.

Saya sendiri tidak tahu mengapa mereka memilih nama Allah sebagai terjemahan God dalam Alkitab. Kemungkinan mereka merujuk Alkitab edisi bahasa Arab dan memutuskan untuk menggunakan nama yang sama seperti yang digunakan oleh orang Kristian Arab.

Lagi pun orang Kristian Arab muncul lebih awal daripada orang muslim Arab. Katakan, mereka menggunakan nama lain pada masa mula-mula Alkitab diterbitkan dalam bahasa Melayu, kami orang Kristian dari suku-suku minoriti di Sarawak akan terima sahaja.

Saya pasti pada masa itu, ketika Sarawak belum bergabung dengan Malaya, tiada masalah menggunakan nama Allah sebab tiada halangan dan larangan daripada sesiapa.

Sekarang sudah sekian lama kami menggunakan nama Allah dalam semua ibadah, doa, nyanyian, serta penulisan dan penerbitan. Amalan ini terbawa-bawa sehingga terbentuknya Malaysia.

Kalaulah orang Sarawak yang berkepercayaan Kristian tahu bahawa mereka akan dihalang menggunakan nama Allah setelah bergabung dengan Malaya, saya fikir, belum tentu terbentuk sebuah negara Malaysia.

Dalam hujah peguam yang mewakili Herald di mahkamah, mereka menunjukkan bukti bahawa sudah ada bahan terbitan Kristian dalam bahasa Melayu sejak lebih kurang 400 tahun yang lampau. Maka dakwaan orang muslim Malaysia bahawa orang Kristian di Malaysia baru sahaja hendak menggunakan nama Allah adalah tidak berasas.

Nama Allah sudah lama kami gunakan. Kenapa sekarang, orang muslim Malaysia hendak menghalang kami daripada menggunakan nama Allah yang sudah sekian lama kami guna pakai, malah sebelum terbentuknya Malaysia lagi?

Suku-suku peribumi di Sarawak tidak fasih berbahasa Inggeris. Oleh sebab itu mereka tidak mampu memiliki Alkitab dalam bahasa Inggeris yang dipanggil Bible. Namun mereka boleh memahami bahasa Melayu atau bahasa Malaysia.

Pada masa sama, agak sukar untuk terjemahkan Bible ke bahasa ibunda suku masing-masing kerana kekurangan pakar bahasa di kalangan mereka.

Maka, untuk memudahkan orang Kristian daripada suku-suku peribumi ini dapat memperdalamkan pengetahuan mereka dalam kepercayaan Kristian, mereka perlu memiliki satu Bible yang diterjemahkan dalam bahasa yang mereka fahami, iaitu bahasa Melayu loghat Indonesia.

Pada masa itu, orang Melayu di Malaya belum dikenali sangat oleh suku-suku peribumi Sarawak ini, begitu juga bahasa mereka. Maka, mereka mendapat terjemahan Bible dalam bahasa Indonesia yang dipanggil Alkitab Suci.

Kandungan Bible yang merujuk kepada Lord God juga diterjemah sebagai Tuhan Allah tanpa ada sebarang masalah. Ia diterima dengan aman dan sukacita. Saya yakin Alkitab pada masa itu dicetak di Indonesia, dan orang muslin di Indonesia tidak pernah dikelirukan iman mereka sampai sekarang.

Pada tahun 16 Sept 1963 maka terbentuklah Malaysia. Sarawak bergabung dengan Malaya membentuk Malaysia.

Sarawak, bersama-sama rakyatnya seperti kami, membawa masuk kepercayaan Kristian kami ke dalam kelompok rakyat Malaysia. Kami tidak pernah diarahkan supaya berhenti guna nama Allah selepas bergabung dengan Malaysia.

Kami pun tidak terfikir bahawa suatu hari nanti orang muslim Malaysia akan melarang kami menggunakan nama Allah kerana kami sedia maklum bahasa perkataan Allah adalah dipetik dari bahasa Arab, bukan bahasa Melayu.

Sehinggalah sekarang, baru kami tersentak dan terkejut. Kami dilarang menggunakan nama Allah dalam Alkitab, dalam semua penulisan dan penerbitan Kristian.

Sudah sekian lama kami sudah panggil Dia yang kami sembah sebagai Tuhan Allah, dan sekarang ia dilarang pula. Saya kasihan memikirkan tentang nenek, datuk dan ibu bapa kami di kampung yang tidak tahu-menahu bahawa mereka dilarang menyebut nama Tuhan Allah.

Bagaimana kami cucu-cuc dan anak-anak mereka hendak menerangkan kepada mereka mengenai larangan ini? Mereka sudah tentu akan menjawab, "sudah sekian lama kita menyebut nama Tuhan Allah, kenapa sekarang tidak boleh?"

Saya yakin, walau dilarang sekalipun, mereka akan tetap menyebut nama Tuhan Allah sampai bila-bila sebab perkataan itu adalah nama yang mereka sebut sejak turun-temurun.

Generasi terkini, yang fasih berbahasa Inggeris, tidak mempunyai masalah kerana mereka mampu mengerti Alkitab dalam bahasa Inggeris iaitu Bible dan boleh menghadiri kebaktian atau semua aktiviti ibadah, doa, nyanyian dalam bahasa Inggeris di mana-mana tanpa perlu menyebut Allah, melainkan Lord God.

Tetapi orang yang tidak fasih berbahasa Inggeris terpaksa menggunakan bahasa Melayu atau bahasa Malaysia. Pada masa dulu, setelah mengikuti sekolah di bawah kerajaan Malaysia, semakin ramai anak-anak generasi masa itu fasih berbahasa Melayu.

Apabila bahasa Malaysia menjadi semakin digunakan berbanding bahasa Indonesia, maka wujud satu generasi yang kurang memahami bahasa Indonesia tetapi lebih memahami bahasa Malaysia.

Maka, diusahakan satu terjemahan Alkitab dalam bahasa Malaysia yang masih mengekalkan nama Allah. Salah satu Alkitab terjemahan bahasa Malaysia ada pada simpanan saya dan itulah Alkitab yang sentiasa saya gunakan.

Di kampung sendiri mungkin boleh menggunakan bahasa ibunda sendiri, tetapi nama Tuhan Allah tetap digunakan. Sebab dalam bahasa ibunda, tiada perkataan lain yang sesuai untuk menggantikan nama Allah. Lagipun kami sudah sebati dengan nama ini kerana sudah dipakai sejak turun-temurun.

Mungkin ada suku-suku yang telah memilih nama khas dalam bahasa mereka untuk tujuan terjemahan dalam bahasa masing-masing, tapi dalam bahasa suku saya, belum ada.

Jadi dalam kes suku saya, masih kena menggunakan nama Tuhan Allah, lagi pun suku saya kekurangan perkataan. Banyak perkataan yang dipinjam daripada suku atau bangsa lain. Berbeza di bandar, anggota sesebuah gereja itu terdiri daripada pelbagai suku bangsa.

Ada gereja yang mengadakan dua sesi kebaktian pada hari Ahad, satu sesi untuk penutur bahasa Inggeris, satu sesi untuk mereka berbahasa Malaysia. Ada juga yang mengadakan sesi untuk bahasa Cina dan Tamil, bergantung kepada keperluan bahasa dalam gereja itu.

Di bandar, saya menghadiri sesi berbahasa Melayu sebab saya kurang fasih berbahasa Inggeris. Dalam gereja terdapat pelbagai suku bangsa, maka kena menggunakan bahasa Melayu yang mudah difahami semua orang. Jadi, cuba fikirkan?

Sampai hatikah orang muslim Malaysia memaksa orang-orang seperti saya daripada suku-suku minoriti yang lemah ini berhenti memanggil Tuhan mereka dengan nama Tuhan Allah? Jangan lupa bahawa kami sudah lama, malah sebelum terbentuknya Malaysia, telah memanggil Tuhan yang kami sembah dengan nama Tuhan Allah.

Andai kata kami semua fasih berbahasa Inggeris, saya yakin Bible tidak akan diterjemah ke bahasa Indonesia atau bahasa Melayu.

Andai kata pada masa dulu orang yang mula-mula menterjemahkan Bible kepada bahasa Indonesia atau bahasa Malaysia memilih nama lain untuk terjemahkan God, dan bukan Allah, kami tidak kisah asalkan nama itu merujuk kepada Tuhan yang menciptakan alam semesta, bumi serta segala isinya, manusia iaitu Adam dan Hawa.

Asalkan nama itu merujuk kepada Tuhan yang disembah oleh Nabi Abaraham, Isak dan Yakub, Tuhan yang disembah oleh Nabi Noh, Tuhan yang disembah oleh Nabi Musa yang membawa orang Israel keluar dari tanah Mesir, Nabi Harun, Tuhan yang disembah oleh Maria (bukan Nabi) yang melahirkan Yesus (Nabi Isa) secara luar biasa tanpa persetubuhan.

Bagi kami, nama itu tidak penting, yang penting kami menyembah Tuhan yang sama seperti yang disembah oleh Nabi-nabi yang tersebut tadi.

Namun begitu, nama Allah sudah turun-temurun kami guna pakai untuk berseru kepada Tuhan yang disembah Nabi Abraham dan Nabi-Nabi lain. Sudah sebati di hati kami.

Kami boleh saja tukar nama itu bila-bila masa. Tetapi, sudah sekian lama kami memanggil nama Allah, malah sebelum Sarawak bergabung dengan Malaya.

Bukankah pelik bagi seseorang kalau dipaksa menukar nama yang selalu disebutnya untuk berseru kepada Tuhannya kepada nama lain?

Begitulah sedikit komen dari saya. Saya tidak berniat hendak berdebat atau menyinggung perasaan atau memperlekehkan mana-mana pihak.


Siong T, seorang profesional dalam lingkungan 30-an, penganut Kristian daripada suku minoriti Kenyah Badeng di Sarawak. Artikel ini disiarkan di sini, dengan suntingan, bagi menggalakkan dialog berhubung polemik isu 'Allah'.

Sekadar Renungan Bersama

السلام عليكم
Kali ini sengaja saya hight lightkan isu-isu yang lebih mencabar umat Islam dari isu yang sedang hangat kini di perkatakan mengenai penggunaan nama Allah dalam sebuah talboid milik Kristian di Sabah.Baca dengen teliti kes-kes yang berlaku di bawah dan simpulkan pendapat anda, mana yang sebenarnya kita harus leih ambil berat dan pertahankan, sekadar untuk renungan bersama.

Kes Pertama: Kes Minister for Home Affairs & Anor v Jamaluddin bin Othman [1989] 1 MLJ 368 & 418, melibatkan tindakan Jamaluddin menyebarkan dakyah Kristian yang ditahan di bawah Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA), Mahkamah kemudiannya memutuskan tindakan tersebut (menyebarkan dakyah) tidak memadai untuk mendatangkan ancaman bagi ditahan dibawah ISA. Jamaluddin dibebaskan.

Kes Kedua: Hajah Halimatussaadiah bt Hj Kamaruddin V Suruhanjaya Perkhidmatan Awam Malaysia & Anor 3 MLJ 61, seorang kakitangan kerajaan yang dibuang kerja kerana memakai Purdah. Mahkamah memutuskan bahawa pembuangan kerana memakai purdah adalah betul. Harus diingat, Hajah Halimatussaadiah dibelia oleh peguam Karpal Singh.

Kes Ketiga: Mior Atiqurrahman & Ors v Fatimah Sihi & Ors. 3 orang pelajar sekolah kena buang sebab pakai serban. Mahkamah Persekutuan memutuskan pembuangan pelajar tersebut adalah betul.

Kes Keempat: Che Omar Bin Che Soh [1988] 2 MLJ 55, Mahkamah tertinggi negara, Mahkamah Persekutuan, memutuskan bahawa Malaysia bukan negara Islam.

Abel Xavier Bersara Dari Bermain Bola Sepak Dan Memeluk Islam

Assalamualaikum.....
Alhamdulillah kita sebagai umat Islam terasa gembira kerana makin ramai pemain bola sepak antarbangsa memeluk agama Islam terbaru ialah bekas pemain antarabangsa Portugal yang pernah bermain untuk Liverpool dan Everton, dan aksi terakhirnya di dalam liga bola sepak Amerika Syarikat yang turut di meriakan oleh David Beckham. Kini nama Islam beliau ialah Fasial Xavier Mungkin ramai lagi pemain-pemain bola sepak antarabanga akan memeluk agama Islam, doakan saja.
Berikut di bawah ialah berita mengenai keislaman pemain ini dari laman sesawang www.goal.com:

Abel Xavier Quits Football And Converts To Islam
The 38-year-old has retired from the Beautiful Game...
Dec 24, 2009 5:50:35 PM
Related Links
Players
• Abel Xavier
Former Portuguese international Abel Xavier will now go by the name of Faisal Xavier after quitting football at the age of 38.

In converting to Islam the ex-Liverpool and Everton man has stated his regret at leaving the sport behind, but has also claimed that he is happy with his new-found faith.

"While it's an emotional farewell, I hope to participate in something very special as I enter a new stage of my life.

"In times of trouble, I have found comfort in Islam. Gradually I learned of learned a religion that professes peace, equality, freedom and hope. These are extremely important."

Xavier further stated that he is to now undertake humanitarian work with the United Nations while working in the American film industry.

The Mozambique-born defender last played for the Los Angeles Galaxy, following a career that saw him play his trade in Portugal, Italy, Spain, the Netherlands, England, Turkey, Germany, and the USA.

Sejarawan Halab Ibnu al-Adim (sambungan)

DI PANGGIL ILAHI

Seakan sudah menjadi lumrah alam atau sunnah Allah, manusia yang meninggal dunia tidak akan di kebumikan di tempat tanah tumpah darahnya. Nabi Muhammad sendiri di kebumikan di Madinah sedangkan baginda di lahirkan di Mekah, sahabat-sahabat baginda pula bertaburan di merata tempat hinggakan kita mampu bertemu dengan kubur sahabat baginda di negara China. Nabi Adam A.S sendiri yang di ciptakan Allah dengan menetap di syurga terlebih dahulu di kebumikan di bumi ini. Begitu yang terjadi pada sejarawan agung ini. Sekali pun beliau berasal dari Halab, Syria, kuburnya di dapati di Kaherah, Mesir. Jarak antara Halab dan Kaherah begitu jauh tapi begitulah keadaan orang yang mempunyai kelebihan yang di anugerahkan Allah dapat memberikan sinar dan harapan kepada orang lain untuk di manfaatkan setiap apa yang ada pada individu-individu terkenal dengan ilmu pengetahuannya.
Sebab utama beliau berpindah ke Kaherah kerana Halab ketika itu telah di serang oleh tentera Monggol pada tahun 657 hijrah menyebabkan bandar yang hebat ini hancur dan lumpuh sama sekali. Perpindahan beliau dari Halab ke Kaherah berlaku pada tahun 658 hijrah, dengan keadaan bandar yang sedemikian rupa adalah mustahil bagi beliau untuk meneruskan segala perancangan dan aktivit yang telah di rencanakan. Ibnu al-Adim pernah mencuba untuk kembali ke halab setelah Halab di serang, di katakan beliau hanya berjaya sampai ke Damsyik sahaja tetapi tidak meneruskan perjalanan ke Halab. Dalam keadaan halab hancur di serang panglima tentera Monggol iaitu Holako telah membuat tawaran kepada beliau dengan menawarkan jawatan sebagai ketua hakim bagi kawasan Halab. Beliau tidak menerima jawatan yang di tawarkan ini lalu kembali ke Kaherah. Di Kaherah beliau menghabiskan usianya dan meninggal pada 20 Jamadil Awal 660 hijrah.

KEISTIMEWAAN IBNU AL-ADIM siri 3

KEISTIMEWAAN IBNU AL-ADIM

Tercatit juga sejarah Ibnu al-Adim bukan sahaja yang di kenali sebagai seorang sejarawan yang amat dikagumi oleh orang-orang yang hidup sezaman dengannya atau orang yang mengenali beliau setelah kewafatannya. Kekaguman terhadapnya tidak terbatas pada kemampuan beliau menulis sejarah yang berlaku di depan matanya atau sejarah lampau, malah beliau boleh di anggap sebagai seorang yang digilai oleh peminat kaligrafi arab ketika itu, kepandaian beliau dalam bidang ini dapat dilihat dari sambutan terhadapnya. Beliau merupakan seorang yang pakar dalam bidang kaligrafi arab serta asal usul dan kaedah penulisan kaligrafi arab. Setiap kali beliau berangkat ke sesuatu tempat dengan tujuan yang berlainan samada di sebabkan urusan politik atau belajar, beliau akan menjadi tumpuan dari kalangan para-para cendiakawan atau orang-orang politik dengan menjemput beliau untuk bertandang ke tempat mereka. Beliau di minta oleh orang menjemputnya untuk menulis sebuah syair dengan kaligrafinya yang menarik untuk di abadikan serta untuk dijadikan satu perhiasan atau barang yang boleh di banggakan kerana kaligrafi itu di tulis oleh Ibnu al-Adim, malah orang ramai ketika itu berlumba-lumba untuk memiliki kaligrafi yang di tulis oleh beliau, terdapat juga di kalangan mereka yang menjual kaligrafi cantik dengan mengatakan tulisan ini di tulis oleh Ibnu al-Adim.

Beliau juga merupakan orang yang bertanggungjawab mencipta kaedah Qalam al-Hawasyi. Kecantikan dan keindahan kaligrafi beliau boleh di dapati daripada syair-syiar yang di cipta oleh penyair ketika itu dan juga di iktiraf oleh tokoh sezaman dengan beliau seperti Yaqut al-Hamawi beliau mengatakan Ibnu al-Adim cukup prihatin mengenai perkembangan kaligrafi arab. Kaligrafi beliau juga masih boleh di dapati pada hari ini di sekolah agama al-Halawiyah terletak di Halab, tulisan beliau di gantung di salah satu papan tanda yang tergantung di sekolah tersebut. Kebanyakan penyair-penyair yang melihat kaligrafi beliau memuji bakat yang ada pada Ibnu al-Adim ini, antara mereka ialah Ibnu al-Qisrani, syiar beliau adalah seperti berikut:-

بخد معذبي أيات حسن فقل ما شئت فيه ولا تحاشي
ونسخة حسنه فرنت فصحت وها خط الكمال على الحواشي

Menarik juga untuk di tulis disini mengenai kemampun Ibnu al-Adim di dalam penulisan syair setelah kita mengetahui kemampun beliau di dalam kaligrafi arab. Syair-syiar beliau boleh di dapati di dalam buku-buku biodata, sejarah dan juga sastera. Kemampuan beliau di dalam penulisan syair adalah sama taraf dengan penyair-penyair hebat yang lain pada era pemerintahan al-Ayubi. Syair-syair yang di tulis oleh beliau sebenarnya tidak di karang oleh beliau sendiri malah generasi setelah kewafatnnya juga tidak memulakan usaha untuk menghimpun syair-syair beliau. Kemungkinan beliau sendiri tidak menghimpun syair-syairnya sendiri kerana sibuk dengan tugas yang di amanahkan kepadanya akhirnya syair-syair yang di tulis beliau terabai begitu sahaja. Bagi sesiapa yang meniliti syair-syair beliau, tujuan beliau di gunakan dalam penulisan syair tidak sama dengan penyair-penyair yang wujud ketika itu atau penyair-penyair yang wujud di dalam lipatan sejarah.

Syair-syair yang beliau guna lebih kepada untuk mencatit dan merakam peristiwa sejarah yang berlaku ketika itu. Beliau tidak menggunakan kemampuan beliau dalam mengungkapkan syair untuk menyerang atau menjatuhkan pihak yang tidak sehaluan dengannya. Oleh sebab itu syair-syair beliau memungkinkan pembaca yang menilai syairnya di penuhi dengan unsur-unsur yang menarik pada susunan kalimat dan kosa katanya, serta keindahan syairnya dalam menggambarkan sesuatu peristiwa. Pada helaian seterusnya kita dapat melihat syair beliau dalam menggambar dan menceritakan kehancuran Halab yang di serang oleh tentera Monggol. Antara syair beliau yang boleh kita lihat ialah mengenai sebuah kota yang di kenali sebagai Surra Man Ra’a atau Samarra’ kini terletak di Iraq. Beliau berdiri di hadapan tinggalan bangunan yang menunjukkan sebuah tamadun pernah berdiri di situ. Syair beliau itu mengungkapkan tentang sikap dan pembagunan pada zaman itu, syair beliau berbunyi:

نزلنا سر من راى فازدهتنا محاسنا الدوارس اذ نزلنا
وخاطبنا لسان الحال منها حللنا قبلكم ثم ارتحلنا

Sejarah Ibnu al-Adim Siri 2

ASAL KETURUNAN IBNU AL-ADIM

Tidak lengkap ketika menulis biodata seorang tokoh jika kita tidak mencari salasilah keturunannya, faktor pengaruh keluarga adakalanya memainkan peranan penting dalam pembentukan jati diri sesorang. Kelahiran nabi Muhammad S.A.W sendiri muncul bukanlah dari keluarga yang boleh di anggap sebagai orang kebanyakan atau keluarga biasa, baginda muncul dari salasilah keluarga atau keturunan yang begitu di hormati oleh bangsa Arab Quraisy di Mekah, keturunan baginda ialah Bani Hasyim. Begitu juga kemunculan Khalifah Umar bin Abdul Aziz yang di anggap sebagai khalifah Islam yang kelima, beliau mempunyai susur jalur keturunan dari Umar al-Khattab. Tidak ketinggalan juga bagi sejarawan yang menjadi tajuk fokus dalam penulisan ini. Ibnu al-Adim hadir dari sebuah keluarga yang mempunyai nama dan pengaruh di dalam masyarakat yang berada di Halab. Asal keluarga Ibnu al-Adim terdiri daripada penyair-penyair, sasterawan, ulama fekah dan juga ‘abid. Kebanyakan kaum keluarga beliau mempunyai pengaruh yang luas dan tempat yang tinggi di dalam beberapa jawatan penting di dalam kerajaan seperti jawatan kadi dan mufti.

Antara kaum keluarganya yang tercatat dalam kitab al-Wafiyat Bil Wafiyat karangan Yaqut al-Hamawi beliau telah menukilkan kisah mengenai bapa saudara Ibnu al-Adim yang bernama Muhammad bin Hibbatullah bin Ahmad, bapa saudaranya ini seorang yang cukup di kenali sebagai seorang ‘adib. Beliau menghabiskan masanya untuk beribadah, bapa saudaranya ini juga di kenali sebagai seorang bijak di dalam bidang fekah, zuhud dan juga seorang yang mempunyai akhlak yang mulia. Disebabkan kepakaran beliau di dalam fekah, penguasa Halab ketika itu pernah menawarkan beliau jawatan qadi atau hakim, tetapi beliau telah menolak tawaran itu untuk memberi penumpuan dengan apa yang sedang beliau lakukan ketika itu. Di catat juga sejarah mengenai bapa saudara Ibnu al-Adim ini juga gemarkan penulisan, setiap kali bulan Ramadan, beliau akan beriktikaf sambil menulis dan menyusun semula kitab atau buku yang di tulis oleh imam al-Tirmizi.

Mengikut sejarah keluarga Ibnu al-Adim berasal dari Basrah, Iraq. Keturunan beliau boleh di lihat daripada datuknya yang di kenali sebagai Abu Jaradah. Beliau merupakan salah seorang yang sentiasa mendampingi saidina Ali bin Abu Talib R.A. Susur jalur nasabnya menjalar hingga ke Rabi’ah bin Uqail yang merupakan salah seorang pembesar bagi kabilah Amir bin Saqsa’ah al-Adnaniah. Sejarah keluarga ini berasal dari Basrah, Iraq, di sinilah berkembangnya keluarga Abu Jaradah sehingga ke anak cucu. Pada permulaan kurun ketiga hijrah Musa bin Isa salah seorang ahli keluarga Abu Jarabdah tiba di Halab atas urusan perniagaan, ketika itu juga Basrah sedang menular penyakit taun. Atas sebab bimbang dan takut akan dijangkiti penyakit yang amat merbahaya dan tiada penawarnya ketika itu, beliau telah mengambil keputusan untuk menetap di Halab.

Beliau telah memilih bandar ini sebagai tempat mastautinnya kerana Halab merupakan ibu kota bagi utara Syam, malah bandar ini terletak di tempat yang strategik yang menghubungkan Iraq, negara-negara yang terletak di Asia Tengah dan juga Turki. Musa bin Isa telah mewarisi harta dan kedudukan untuk keturunannya setelah beberapa tahun membina reputasinya di Halab. Usaha yang telah di lakukan oleh Musa bin Isa memberikan ruang bagi generasinya yang berikut untuk membina lagi reputasi keluarga Abu Jaradah ini ke tahap yang lebih tinggi, hinggakan keluarga ini terlibat di dalam pelbagai bidang yang mengundang keluarga ini di hormati oleh semua pihak di Halab. Nama keluarga ini terus berkembang dan mekar berkembang sehingga Halab di hancurkan oleh tentera Monggol, malah reputasi keluarga ini terus di jaga dan di pelihara setelah peristiwa hitam di serang tentera Monggol yang di ketuai oleh Holako. Penggunaan nama keluarga oleh sejarawan tersohor ini telah bertambah dari nama asal keluarganya, beliau telah menambah nama yang terus kekal hingga kini iaitu Ibnu al-Adim. Perubahan nama yang di lakukan oleh beliau tidak dapat di jelaskan apa sebabnya mengikut pendapat yang di kemukakan oleh Yaqut al-Hamawi ketika beliau bertanya mengenai pertukaran nama ke Ibnu al-Adim kepada keturunan Abu Jaradah ini, tiada pun salah seorang dari ahli keluarga yang besar ini dapat memberi jawapan yang tepat mengenai pertukaran nama ini.

Ibnu al-Adim Sejarawan Halab siri 1

SEJARAH HIDUP IBNU AL-ADIM

Ahli sejarah yang ingin di tulis ini merupakan salah seorang sejarawan yang di kenali sebagai seorang yang cukup adil dan tidak terlalu fanatik dan melampau di dalam penulisannya mengenai sejarah. Kehebatan beliau juga terserlah di dalam disiplin ilmu selain daripada sejarah seperti kesusteraan arab, hadis, kaligrafi arab dan ayam al-Nas. Beliau di kenali dengan nama Ibnu al-Adim. Nama sebenar beliau ialah Kamaluddin Abu Qasim Umar bin Ahmad bin Ahmad bin Hibbatullah bin Abu Jaradah al-Aqili al-Halabi. Tokoh ini di lahirkan di sebuah bandar yang terletak di utara Syria iaitu Halab. Sebuah bandar yang penuh dengan sejarah semenjak zaman awal ketamadun manusia di dunia. Di lahirkan pada permulaan bulan Zulhijjah tahun 588 hijrah, ada juga yang berpendapat beliau di lahirkan pada sekitar tahun 580-an, ini dinyatakan oleh Ibnu al-Imad di dalam bukunya yang berjudul Syazratul al-Zahab. Beliau merupakan seorang tokoh di dalam bidang sejarah yang paling agung pernah di lahirkan di Syam atau Syria ketika ini. Beliau amat di kenali sebagai seorang yang mempunyai naluri yang asli dan tersendiri dalam penulisan beliau mengenai sejarah, di dadanya mempunyai ilmu yang cukup banyak, malah boleh di anggap sebagai tokoh contoh terbaik untuk tamadun Arab dan untuk kebudayaan Syam sebelum tejatuhnya kota Halab di tangan tentera Monggol. Antara sejarawan yang sezaman dengan beliau ialah Yaqut al-Hamawi, Ibnu Syakir, Ibnu Kathir, Ibnu Khatib, al-Nasriyah dan Muhammad al-‘Ardi. Ibnu Syakir menulis tentangnya, beliau berkata:

“Seorang yang boleh di gelar sebagai al-Allamah, beliau adalah seorang ahli hadis, hafiz al-Quran, sejarawan yang jujur, ahli fekah, mufti, baligh dan penulis kaligrafi arab yang cantik dan menarik. Beliau juga seorang guru malah sentiasa berbalas surat dengan penguasa yang wujud ketika itu.Kehebatan beliau di dalam kaligrafi arab boleh di anggap sebagai mentor di dalam disiplin ilmu ini lebih-lebih lagi di dalam method al-Nasakh dan al-Hawasyi. Ketika beliau di dalam perjalanan atau pengembaraan, beliau tetap akan menulis di atas dua bonggol unta itu.”

Ketokohan dan kepandaian beliau ini adalah dari hasil corak didikan yang telah beliau lalui dari kecil lagi. Beliau telah mempelajari Bahasa Arab dan Pengajian Agama pada permulaannya dengan bapanya sendiri sehingga berumur sepuluh tahun, beliau juga telah mengikuti pengajian yang berbentuk halaqat atau menadah kitab dengan beberapa ulama yang ada di sekitar Halab. Tradisi ini masih kekal hingga kini di keseluruhan negeri-negeri di Syria. Kitab-kitab yang di gunakan di dalam pengajian berbentuk halaqat ini terdiri dari kitab-kitab muktabar dan turath. Setelah itu beliau telah memulakan kembara ilmu untuk menggali ilmu pengetahuan ketika usia beliau meningkat remaja. Kembara ilmu yang beliau lalui ini telah memberikan beliau peluang untuk berguru dengan alim ulama di tempat yang telah beliau sampai, antara tempat yang menjadi tempat persinggahan beliau untuk mendalami ilmu pengetahuan ialah Damsyik, Baghdad, al-Quds dan al-Hijaz. Ilmu yang beliau gali tidak terhadap terhadap ilmu agama semata-mata, malah beliau mempelajari semua jenis lapangan ilmu yang wujud ketika itu.

Beliau telah di anugerahkan bakat dan kepandaian semula jadi, dengan segala kelebihan yang ada beliau, bintangnya mula bersinar ketika umur beliau meningkat sebagai seorang pemuda, malah ketika usianya yang masih muda beliau telah mencapai satu tahap tertinggi di dalam kehidupannya terutama di Halab. Tahap tertinggi yang beliau telah capai ini adalah di dalam lapangan politik dan ilmu. Kehebatan yang dimilikinya membolehkan beliau hadir di dalam majlis rasmi yang dihadiri oleh penguasa Halab ketika itu al-Malik al-Zahir Ghazi bin Salahuddin, penghormatan yang di berikan oleh penguasa Halab ke atas beliau melebihi tetamu-tetamu yang lain sekalipun umur Ibnu al-Adim masih lagi hijau. Beliau juga pernah di lantik sebagai guru besar bagi dua buah sekolah yang terletak di Halab iaitu sekolah agama Syazbakhat , perlantikan beliau sebagai guru besar di sekolah ini pada bulan Zulhijjah tahun 616 hijrah, manakala sekolah yang kedua ialah sekolah agama al-Halawiyat. Penghormatan dan pengharagaan yang di terima oleh beliau tidak terhad di dalam jajahan Halab, malah penghormatan ini melangkaui tempat keliharannya sama ada di dalam lingkungan tanah Syam, kini di Syam terdiri dari negara-negara seperti Syria, Lubnan, Jordan, Palestian dan sebahagian daripada Iraq, semenanjung tanah Arab, Mesir dan juga negara-negara yang terletak di Asia kecil.

Antara yang menarik tentang beliau ialah di setiap negara yang beliau lawati atau menjadi tempat persinggahan mencari ilmu, setiap tempat yang mempunyai khazanah kitab-kitab dan juga dokumen-dokumen penting telah di kawal oleh beliau. Ini menunjukkan beliau bukanlah seorang yang biasa, dengan kemampuan dan kepandaian yang beliau miliki ini, tidak mustahil beliau mampu menguasai semua bahan-bahan penting yang wujud ketika itu. Bintang beliau terus bersinar tanpa henti sesuai dengan bakat dan kemampuan yang beliau miliki hinggakan beliau terlibat di dalam bidang politik di Halab dengan di lantik menjadi seorang menteri. Penghidupan beliau sebagai seorang politikus tidak menghalang beliau untuk terus aktif di dalam penulisan dan kelimuan terutama di dalam bidang sejarah. Buku-buku yang di karang oleh beliau seperti Zabdatul Halab Fit Tarikhil Halab, Baghyatut Talab Fit Tarikhil Halab, al-Insaf Wa al-Taharri Fi Daf’i al-Zulmi dan al-Tajarri ‘An Abi ‘Ala al-Ma’ri, buku-buku yang di karang oleh beliau ini menunjukkan kepada kita tentang minat beliau yang mendalam terhadap ilmu dan penulisan sekalipun di hambat dengan tugasan beliau sebagai seorang menteri yang sudah tentu tugasnya sibuk dan berat. Kemampuan beliau untuk menulis dan mengarang menjelaskan kepada kita tentang sifat dan sikap beliau, tidak pernah berputus asa atau memberikan alasan sibuk untuk mengarang, sudah pasti beliau memperuntukkan masa tertentu untuk menulis dan mengarang sesebuah buku atau kitab. Antara buku-buku yang di karang oleh selain yang di sebutkan di atas ialah:-

I. al-Darari Fi Zikri al-Zarazi
II. al-Akhbar al-Mustafad Fi Zikri Abi Jaradah
III. Dau’ al-Sabah Fi al-Hathi ‘Ala al-Simah
IV. al-Khat Wa Ulumuhu Wa Wasfu Adabihi Wa Aqlamihi Wa Khurusihi
V. Tazkirah Ibnu al-Adim
VI. al-Wuslah Ila al-Habib Fi Wasfi al-Tibat Wa al-Tib
VII. Tabrid Hararatu al-Akyad Fi al-Jarri ‘Ala Faqdi al-Awlad