SEJARAH KITAB ZABDATUL HALAB FIT TARIKHIL HALAB
Buku yang menjadi fokus dari karangan Ibnu al-Adim ialah buku Zabdatul Halab Fit Tarikhil Halab. Terdapat buku-buku karangan beliau yang lain tetapi buku ini menjadi pilihan kerana sebab-sebab yang telah di sebutkan pada mukadimah. Sejarah buku ini mula di tulis tidak dapat di nyatakan dengan tepat ini kerana maklumat yang ada tidak menyebut pada tahun bilakah buku ini mula di tulis, yang pasti buku ini di tulis setelah buku beliau yang berjudul Baghyatul Talab Fit Tarikhil Halab. Kitab Baghyatul Talab Fit Tarikhil Halab ini sebenarnya mempunyai empat puluh jilid tetapi sampai kepada kita hanya sepuluh jilid sahaja yang di tulis dengan tangannya sendiri. Kita tidak akan dapat mengetahui kitab beliau yang berjudul Zabdatul Halab Fit Tarikhil Halab tanpa mengetahui secara asas kitab beliau yang mula-mula beliau tulis mengenai Halab.
Kitab Baghyatul Talab Fit Tarikhil Halab ini sebenarnya boleh di anggap sebagai sebuah kitab yang terlalu lama dan hampir hilang. Malah susunan kitab tersebut dari segi bab-babnya juga berada dalam keadaan caca-merba dan bertaburan, muka surat yang perlu berada di hadapan berada di belakang hingga menjadikan satu kesukaran bagi sesiapa yang ingin mengkaji dan membaca kitab tersebut. Dalam kata lain kitab tersebut tidak berada di dalam keadaan seperti kitab ini di tulis oleh Ibnu al-Adim. Kitab ini pernah di terbitkan oleh syarikat penerbitan Dar al-Fikr, Damsyik, Syria, malah kitab ini yang berada di perpustakaan Tun Sri Lanang, UKM juga merupakan buku yang diterbitkan secara fotostat dari salinan asal bertulis tangan oleh Ibnu al-Adim yang tersimpan di Perpustakaan Maktabah al-Sulamaniyah, Istanbul, Turki. Penyalinan semula buku ini di lakukan oleh Kolej Sejarah Pengajian Arab dan Islam, Strugart, Jerman. Malah kitab ini juga ada di sediakan di dalam berbentuk cakera padat untuk memudahkan pencarian isi kandungan, tetapi isinya hanya terhad kepada beberapa tajuk sahaja. Kitab ini di tulis setelah satu kurun selepas kitab yang berjudul Tarikh Madinatun Dimasyq di karang oleh Ibnu Asakir(499-571 hijrah). Kitab ini yang mempunyai jilid yang begitu banyak, Ibnu al-Adim telah mengambil pendekatan untuk memendekkan kitabnya yang mempunyai jilid yang banyak kepada kitab yang lebih ringkas, iaitu kitab yang menjadi fokus di dalam kertas kerja ini, iaitu kitab yang berjudul Zabdatul Halab Fit Tarikhil Halab.
Setelah meniliti sejarah kitab Baghyatul Talab Fit Tarikhil Halab ini dapatlah kita andaikan isi kandungan bagi kitab beliau yang seterusnya iaitu kitab Zabdatul Halab Fit Tarikhil Halab. Kitab yang ini juga mengalami nasib yang sama dengan kitab yang menjadi asasnya, sukar juga untuk mencari kitab ini. Rujukan yang boleh di gunakan untuk meniliti kitab ini ialah daripada cakera padat yang mengandungi beberapa buah kitab turath untuk dijadikan rujukan dalam memudahkan untuk pembaca membuat rujukan. Sekiranya kitab Baghyatul Talab Fit Tarikhil Halab di tulis setelah kitab Tarikh Madinatun Dimasyq di- karang oleh Ibnu Asakir, maka kitab Zabdatul Halab Fit Tarikhil Halab sudah tentu di tulis setelah kitab Baghyatul Talab Fit Tarikhil Halab selesai di tulis.
Sabtu, 16 Januari 2010
Khamis, 7 Januari 2010
'Kami guna 'Allah' ratusan tahun, kenapa halang?'(luahan seorang penganut Kristian di Sarawak) sekadar renungan
#Di ambil dari laman web malaysiakini.com bertarikh 8 Januari 2010 10:07am)
Penggunaan nama Allah dalam menterjemahkan Bible (bahasa Inggeris) ke Alkitab (bahasa Melayu) dibuat oleh mereka yang datang menyebarkan Injil di Borneo beratus-ratus tahun dahulu. Orang-orang ini datang dari Australia dan Britain.
Saya sendiri tidak tahu mengapa mereka memilih nama Allah sebagai terjemahan God dalam Alkitab. Kemungkinan mereka merujuk Alkitab edisi bahasa Arab dan memutuskan untuk menggunakan nama yang sama seperti yang digunakan oleh orang Kristian Arab.
Lagi pun orang Kristian Arab muncul lebih awal daripada orang muslim Arab. Katakan, mereka menggunakan nama lain pada masa mula-mula Alkitab diterbitkan dalam bahasa Melayu, kami orang Kristian dari suku-suku minoriti di Sarawak akan terima sahaja.
Saya pasti pada masa itu, ketika Sarawak belum bergabung dengan Malaya, tiada masalah menggunakan nama Allah sebab tiada halangan dan larangan daripada sesiapa.
Sekarang sudah sekian lama kami menggunakan nama Allah dalam semua ibadah, doa, nyanyian, serta penulisan dan penerbitan. Amalan ini terbawa-bawa sehingga terbentuknya Malaysia.
Kalaulah orang Sarawak yang berkepercayaan Kristian tahu bahawa mereka akan dihalang menggunakan nama Allah setelah bergabung dengan Malaya, saya fikir, belum tentu terbentuk sebuah negara Malaysia.
Dalam hujah peguam yang mewakili Herald di mahkamah, mereka menunjukkan bukti bahawa sudah ada bahan terbitan Kristian dalam bahasa Melayu sejak lebih kurang 400 tahun yang lampau. Maka dakwaan orang muslim Malaysia bahawa orang Kristian di Malaysia baru sahaja hendak menggunakan nama Allah adalah tidak berasas.
Nama Allah sudah lama kami gunakan. Kenapa sekarang, orang muslim Malaysia hendak menghalang kami daripada menggunakan nama Allah yang sudah sekian lama kami guna pakai, malah sebelum terbentuknya Malaysia lagi?
Suku-suku peribumi di Sarawak tidak fasih berbahasa Inggeris. Oleh sebab itu mereka tidak mampu memiliki Alkitab dalam bahasa Inggeris yang dipanggil Bible. Namun mereka boleh memahami bahasa Melayu atau bahasa Malaysia.
Pada masa sama, agak sukar untuk terjemahkan Bible ke bahasa ibunda suku masing-masing kerana kekurangan pakar bahasa di kalangan mereka.
Maka, untuk memudahkan orang Kristian daripada suku-suku peribumi ini dapat memperdalamkan pengetahuan mereka dalam kepercayaan Kristian, mereka perlu memiliki satu Bible yang diterjemahkan dalam bahasa yang mereka fahami, iaitu bahasa Melayu loghat Indonesia.
Pada masa itu, orang Melayu di Malaya belum dikenali sangat oleh suku-suku peribumi Sarawak ini, begitu juga bahasa mereka. Maka, mereka mendapat terjemahan Bible dalam bahasa Indonesia yang dipanggil Alkitab Suci.
Kandungan Bible yang merujuk kepada Lord God juga diterjemah sebagai Tuhan Allah tanpa ada sebarang masalah. Ia diterima dengan aman dan sukacita. Saya yakin Alkitab pada masa itu dicetak di Indonesia, dan orang muslin di Indonesia tidak pernah dikelirukan iman mereka sampai sekarang.
Pada tahun 16 Sept 1963 maka terbentuklah Malaysia. Sarawak bergabung dengan Malaya membentuk Malaysia.
Sarawak, bersama-sama rakyatnya seperti kami, membawa masuk kepercayaan Kristian kami ke dalam kelompok rakyat Malaysia. Kami tidak pernah diarahkan supaya berhenti guna nama Allah selepas bergabung dengan Malaysia.
Kami pun tidak terfikir bahawa suatu hari nanti orang muslim Malaysia akan melarang kami menggunakan nama Allah kerana kami sedia maklum bahasa perkataan Allah adalah dipetik dari bahasa Arab, bukan bahasa Melayu.
Sehinggalah sekarang, baru kami tersentak dan terkejut. Kami dilarang menggunakan nama Allah dalam Alkitab, dalam semua penulisan dan penerbitan Kristian.
Sudah sekian lama kami sudah panggil Dia yang kami sembah sebagai Tuhan Allah, dan sekarang ia dilarang pula. Saya kasihan memikirkan tentang nenek, datuk dan ibu bapa kami di kampung yang tidak tahu-menahu bahawa mereka dilarang menyebut nama Tuhan Allah.
Bagaimana kami cucu-cuc dan anak-anak mereka hendak menerangkan kepada mereka mengenai larangan ini? Mereka sudah tentu akan menjawab, "sudah sekian lama kita menyebut nama Tuhan Allah, kenapa sekarang tidak boleh?"
Saya yakin, walau dilarang sekalipun, mereka akan tetap menyebut nama Tuhan Allah sampai bila-bila sebab perkataan itu adalah nama yang mereka sebut sejak turun-temurun.
Generasi terkini, yang fasih berbahasa Inggeris, tidak mempunyai masalah kerana mereka mampu mengerti Alkitab dalam bahasa Inggeris iaitu Bible dan boleh menghadiri kebaktian atau semua aktiviti ibadah, doa, nyanyian dalam bahasa Inggeris di mana-mana tanpa perlu menyebut Allah, melainkan Lord God.
Tetapi orang yang tidak fasih berbahasa Inggeris terpaksa menggunakan bahasa Melayu atau bahasa Malaysia. Pada masa dulu, setelah mengikuti sekolah di bawah kerajaan Malaysia, semakin ramai anak-anak generasi masa itu fasih berbahasa Melayu.
Apabila bahasa Malaysia menjadi semakin digunakan berbanding bahasa Indonesia, maka wujud satu generasi yang kurang memahami bahasa Indonesia tetapi lebih memahami bahasa Malaysia.
Maka, diusahakan satu terjemahan Alkitab dalam bahasa Malaysia yang masih mengekalkan nama Allah. Salah satu Alkitab terjemahan bahasa Malaysia ada pada simpanan saya dan itulah Alkitab yang sentiasa saya gunakan.
Di kampung sendiri mungkin boleh menggunakan bahasa ibunda sendiri, tetapi nama Tuhan Allah tetap digunakan. Sebab dalam bahasa ibunda, tiada perkataan lain yang sesuai untuk menggantikan nama Allah. Lagipun kami sudah sebati dengan nama ini kerana sudah dipakai sejak turun-temurun.
Mungkin ada suku-suku yang telah memilih nama khas dalam bahasa mereka untuk tujuan terjemahan dalam bahasa masing-masing, tapi dalam bahasa suku saya, belum ada.
Jadi dalam kes suku saya, masih kena menggunakan nama Tuhan Allah, lagi pun suku saya kekurangan perkataan. Banyak perkataan yang dipinjam daripada suku atau bangsa lain. Berbeza di bandar, anggota sesebuah gereja itu terdiri daripada pelbagai suku bangsa.
Ada gereja yang mengadakan dua sesi kebaktian pada hari Ahad, satu sesi untuk penutur bahasa Inggeris, satu sesi untuk mereka berbahasa Malaysia. Ada juga yang mengadakan sesi untuk bahasa Cina dan Tamil, bergantung kepada keperluan bahasa dalam gereja itu.
Di bandar, saya menghadiri sesi berbahasa Melayu sebab saya kurang fasih berbahasa Inggeris. Dalam gereja terdapat pelbagai suku bangsa, maka kena menggunakan bahasa Melayu yang mudah difahami semua orang. Jadi, cuba fikirkan?
Sampai hatikah orang muslim Malaysia memaksa orang-orang seperti saya daripada suku-suku minoriti yang lemah ini berhenti memanggil Tuhan mereka dengan nama Tuhan Allah? Jangan lupa bahawa kami sudah lama, malah sebelum terbentuknya Malaysia, telah memanggil Tuhan yang kami sembah dengan nama Tuhan Allah.
Andai kata kami semua fasih berbahasa Inggeris, saya yakin Bible tidak akan diterjemah ke bahasa Indonesia atau bahasa Melayu.
Andai kata pada masa dulu orang yang mula-mula menterjemahkan Bible kepada bahasa Indonesia atau bahasa Malaysia memilih nama lain untuk terjemahkan God, dan bukan Allah, kami tidak kisah asalkan nama itu merujuk kepada Tuhan yang menciptakan alam semesta, bumi serta segala isinya, manusia iaitu Adam dan Hawa.
Asalkan nama itu merujuk kepada Tuhan yang disembah oleh Nabi Abaraham, Isak dan Yakub, Tuhan yang disembah oleh Nabi Noh, Tuhan yang disembah oleh Nabi Musa yang membawa orang Israel keluar dari tanah Mesir, Nabi Harun, Tuhan yang disembah oleh Maria (bukan Nabi) yang melahirkan Yesus (Nabi Isa) secara luar biasa tanpa persetubuhan.
Bagi kami, nama itu tidak penting, yang penting kami menyembah Tuhan yang sama seperti yang disembah oleh Nabi-nabi yang tersebut tadi.
Namun begitu, nama Allah sudah turun-temurun kami guna pakai untuk berseru kepada Tuhan yang disembah Nabi Abraham dan Nabi-Nabi lain. Sudah sebati di hati kami.
Kami boleh saja tukar nama itu bila-bila masa. Tetapi, sudah sekian lama kami memanggil nama Allah, malah sebelum Sarawak bergabung dengan Malaya.
Bukankah pelik bagi seseorang kalau dipaksa menukar nama yang selalu disebutnya untuk berseru kepada Tuhannya kepada nama lain?
Begitulah sedikit komen dari saya. Saya tidak berniat hendak berdebat atau menyinggung perasaan atau memperlekehkan mana-mana pihak.
Siong T, seorang profesional dalam lingkungan 30-an, penganut Kristian daripada suku minoriti Kenyah Badeng di Sarawak. Artikel ini disiarkan di sini, dengan suntingan, bagi menggalakkan dialog berhubung polemik isu 'Allah'.
Penggunaan nama Allah dalam menterjemahkan Bible (bahasa Inggeris) ke Alkitab (bahasa Melayu) dibuat oleh mereka yang datang menyebarkan Injil di Borneo beratus-ratus tahun dahulu. Orang-orang ini datang dari Australia dan Britain.
Saya sendiri tidak tahu mengapa mereka memilih nama Allah sebagai terjemahan God dalam Alkitab. Kemungkinan mereka merujuk Alkitab edisi bahasa Arab dan memutuskan untuk menggunakan nama yang sama seperti yang digunakan oleh orang Kristian Arab.
Lagi pun orang Kristian Arab muncul lebih awal daripada orang muslim Arab. Katakan, mereka menggunakan nama lain pada masa mula-mula Alkitab diterbitkan dalam bahasa Melayu, kami orang Kristian dari suku-suku minoriti di Sarawak akan terima sahaja.
Saya pasti pada masa itu, ketika Sarawak belum bergabung dengan Malaya, tiada masalah menggunakan nama Allah sebab tiada halangan dan larangan daripada sesiapa.
Sekarang sudah sekian lama kami menggunakan nama Allah dalam semua ibadah, doa, nyanyian, serta penulisan dan penerbitan. Amalan ini terbawa-bawa sehingga terbentuknya Malaysia.
Kalaulah orang Sarawak yang berkepercayaan Kristian tahu bahawa mereka akan dihalang menggunakan nama Allah setelah bergabung dengan Malaya, saya fikir, belum tentu terbentuk sebuah negara Malaysia.
Dalam hujah peguam yang mewakili Herald di mahkamah, mereka menunjukkan bukti bahawa sudah ada bahan terbitan Kristian dalam bahasa Melayu sejak lebih kurang 400 tahun yang lampau. Maka dakwaan orang muslim Malaysia bahawa orang Kristian di Malaysia baru sahaja hendak menggunakan nama Allah adalah tidak berasas.
Nama Allah sudah lama kami gunakan. Kenapa sekarang, orang muslim Malaysia hendak menghalang kami daripada menggunakan nama Allah yang sudah sekian lama kami guna pakai, malah sebelum terbentuknya Malaysia lagi?
Suku-suku peribumi di Sarawak tidak fasih berbahasa Inggeris. Oleh sebab itu mereka tidak mampu memiliki Alkitab dalam bahasa Inggeris yang dipanggil Bible. Namun mereka boleh memahami bahasa Melayu atau bahasa Malaysia.
Pada masa sama, agak sukar untuk terjemahkan Bible ke bahasa ibunda suku masing-masing kerana kekurangan pakar bahasa di kalangan mereka.
Maka, untuk memudahkan orang Kristian daripada suku-suku peribumi ini dapat memperdalamkan pengetahuan mereka dalam kepercayaan Kristian, mereka perlu memiliki satu Bible yang diterjemahkan dalam bahasa yang mereka fahami, iaitu bahasa Melayu loghat Indonesia.
Pada masa itu, orang Melayu di Malaya belum dikenali sangat oleh suku-suku peribumi Sarawak ini, begitu juga bahasa mereka. Maka, mereka mendapat terjemahan Bible dalam bahasa Indonesia yang dipanggil Alkitab Suci.
Kandungan Bible yang merujuk kepada Lord God juga diterjemah sebagai Tuhan Allah tanpa ada sebarang masalah. Ia diterima dengan aman dan sukacita. Saya yakin Alkitab pada masa itu dicetak di Indonesia, dan orang muslin di Indonesia tidak pernah dikelirukan iman mereka sampai sekarang.
Pada tahun 16 Sept 1963 maka terbentuklah Malaysia. Sarawak bergabung dengan Malaya membentuk Malaysia.
Sarawak, bersama-sama rakyatnya seperti kami, membawa masuk kepercayaan Kristian kami ke dalam kelompok rakyat Malaysia. Kami tidak pernah diarahkan supaya berhenti guna nama Allah selepas bergabung dengan Malaysia.
Kami pun tidak terfikir bahawa suatu hari nanti orang muslim Malaysia akan melarang kami menggunakan nama Allah kerana kami sedia maklum bahasa perkataan Allah adalah dipetik dari bahasa Arab, bukan bahasa Melayu.
Sehinggalah sekarang, baru kami tersentak dan terkejut. Kami dilarang menggunakan nama Allah dalam Alkitab, dalam semua penulisan dan penerbitan Kristian.
Sudah sekian lama kami sudah panggil Dia yang kami sembah sebagai Tuhan Allah, dan sekarang ia dilarang pula. Saya kasihan memikirkan tentang nenek, datuk dan ibu bapa kami di kampung yang tidak tahu-menahu bahawa mereka dilarang menyebut nama Tuhan Allah.
Bagaimana kami cucu-cuc dan anak-anak mereka hendak menerangkan kepada mereka mengenai larangan ini? Mereka sudah tentu akan menjawab, "sudah sekian lama kita menyebut nama Tuhan Allah, kenapa sekarang tidak boleh?"
Saya yakin, walau dilarang sekalipun, mereka akan tetap menyebut nama Tuhan Allah sampai bila-bila sebab perkataan itu adalah nama yang mereka sebut sejak turun-temurun.
Generasi terkini, yang fasih berbahasa Inggeris, tidak mempunyai masalah kerana mereka mampu mengerti Alkitab dalam bahasa Inggeris iaitu Bible dan boleh menghadiri kebaktian atau semua aktiviti ibadah, doa, nyanyian dalam bahasa Inggeris di mana-mana tanpa perlu menyebut Allah, melainkan Lord God.
Tetapi orang yang tidak fasih berbahasa Inggeris terpaksa menggunakan bahasa Melayu atau bahasa Malaysia. Pada masa dulu, setelah mengikuti sekolah di bawah kerajaan Malaysia, semakin ramai anak-anak generasi masa itu fasih berbahasa Melayu.
Apabila bahasa Malaysia menjadi semakin digunakan berbanding bahasa Indonesia, maka wujud satu generasi yang kurang memahami bahasa Indonesia tetapi lebih memahami bahasa Malaysia.
Maka, diusahakan satu terjemahan Alkitab dalam bahasa Malaysia yang masih mengekalkan nama Allah. Salah satu Alkitab terjemahan bahasa Malaysia ada pada simpanan saya dan itulah Alkitab yang sentiasa saya gunakan.
Di kampung sendiri mungkin boleh menggunakan bahasa ibunda sendiri, tetapi nama Tuhan Allah tetap digunakan. Sebab dalam bahasa ibunda, tiada perkataan lain yang sesuai untuk menggantikan nama Allah. Lagipun kami sudah sebati dengan nama ini kerana sudah dipakai sejak turun-temurun.
Mungkin ada suku-suku yang telah memilih nama khas dalam bahasa mereka untuk tujuan terjemahan dalam bahasa masing-masing, tapi dalam bahasa suku saya, belum ada.
Jadi dalam kes suku saya, masih kena menggunakan nama Tuhan Allah, lagi pun suku saya kekurangan perkataan. Banyak perkataan yang dipinjam daripada suku atau bangsa lain. Berbeza di bandar, anggota sesebuah gereja itu terdiri daripada pelbagai suku bangsa.
Ada gereja yang mengadakan dua sesi kebaktian pada hari Ahad, satu sesi untuk penutur bahasa Inggeris, satu sesi untuk mereka berbahasa Malaysia. Ada juga yang mengadakan sesi untuk bahasa Cina dan Tamil, bergantung kepada keperluan bahasa dalam gereja itu.
Di bandar, saya menghadiri sesi berbahasa Melayu sebab saya kurang fasih berbahasa Inggeris. Dalam gereja terdapat pelbagai suku bangsa, maka kena menggunakan bahasa Melayu yang mudah difahami semua orang. Jadi, cuba fikirkan?
Sampai hatikah orang muslim Malaysia memaksa orang-orang seperti saya daripada suku-suku minoriti yang lemah ini berhenti memanggil Tuhan mereka dengan nama Tuhan Allah? Jangan lupa bahawa kami sudah lama, malah sebelum terbentuknya Malaysia, telah memanggil Tuhan yang kami sembah dengan nama Tuhan Allah.
Andai kata kami semua fasih berbahasa Inggeris, saya yakin Bible tidak akan diterjemah ke bahasa Indonesia atau bahasa Melayu.
Andai kata pada masa dulu orang yang mula-mula menterjemahkan Bible kepada bahasa Indonesia atau bahasa Malaysia memilih nama lain untuk terjemahkan God, dan bukan Allah, kami tidak kisah asalkan nama itu merujuk kepada Tuhan yang menciptakan alam semesta, bumi serta segala isinya, manusia iaitu Adam dan Hawa.
Asalkan nama itu merujuk kepada Tuhan yang disembah oleh Nabi Abaraham, Isak dan Yakub, Tuhan yang disembah oleh Nabi Noh, Tuhan yang disembah oleh Nabi Musa yang membawa orang Israel keluar dari tanah Mesir, Nabi Harun, Tuhan yang disembah oleh Maria (bukan Nabi) yang melahirkan Yesus (Nabi Isa) secara luar biasa tanpa persetubuhan.
Bagi kami, nama itu tidak penting, yang penting kami menyembah Tuhan yang sama seperti yang disembah oleh Nabi-nabi yang tersebut tadi.
Namun begitu, nama Allah sudah turun-temurun kami guna pakai untuk berseru kepada Tuhan yang disembah Nabi Abraham dan Nabi-Nabi lain. Sudah sebati di hati kami.
Kami boleh saja tukar nama itu bila-bila masa. Tetapi, sudah sekian lama kami memanggil nama Allah, malah sebelum Sarawak bergabung dengan Malaya.
Bukankah pelik bagi seseorang kalau dipaksa menukar nama yang selalu disebutnya untuk berseru kepada Tuhannya kepada nama lain?
Begitulah sedikit komen dari saya. Saya tidak berniat hendak berdebat atau menyinggung perasaan atau memperlekehkan mana-mana pihak.
Siong T, seorang profesional dalam lingkungan 30-an, penganut Kristian daripada suku minoriti Kenyah Badeng di Sarawak. Artikel ini disiarkan di sini, dengan suntingan, bagi menggalakkan dialog berhubung polemik isu 'Allah'.
Sabtu, 2 Januari 2010
Sekadar Renungan Bersama
السلام عليكم
Kali ini sengaja saya hight lightkan isu-isu yang lebih mencabar umat Islam dari isu yang sedang hangat kini di perkatakan mengenai penggunaan nama Allah dalam sebuah talboid milik Kristian di Sabah.Baca dengen teliti kes-kes yang berlaku di bawah dan simpulkan pendapat anda, mana yang sebenarnya kita harus leih ambil berat dan pertahankan, sekadar untuk renungan bersama.
Kes Pertama: Kes Minister for Home Affairs & Anor v Jamaluddin bin Othman [1989] 1 MLJ 368 & 418, melibatkan tindakan Jamaluddin menyebarkan dakyah Kristian yang ditahan di bawah Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA), Mahkamah kemudiannya memutuskan tindakan tersebut (menyebarkan dakyah) tidak memadai untuk mendatangkan ancaman bagi ditahan dibawah ISA. Jamaluddin dibebaskan.
Kes Kedua: Hajah Halimatussaadiah bt Hj Kamaruddin V Suruhanjaya Perkhidmatan Awam Malaysia & Anor 3 MLJ 61, seorang kakitangan kerajaan yang dibuang kerja kerana memakai Purdah. Mahkamah memutuskan bahawa pembuangan kerana memakai purdah adalah betul. Harus diingat, Hajah Halimatussaadiah dibelia oleh peguam Karpal Singh.
Kes Ketiga: Mior Atiqurrahman & Ors v Fatimah Sihi & Ors. 3 orang pelajar sekolah kena buang sebab pakai serban. Mahkamah Persekutuan memutuskan pembuangan pelajar tersebut adalah betul.
Kes Keempat: Che Omar Bin Che Soh [1988] 2 MLJ 55, Mahkamah tertinggi negara, Mahkamah Persekutuan, memutuskan bahawa Malaysia bukan negara Islam.
Kali ini sengaja saya hight lightkan isu-isu yang lebih mencabar umat Islam dari isu yang sedang hangat kini di perkatakan mengenai penggunaan nama Allah dalam sebuah talboid milik Kristian di Sabah.Baca dengen teliti kes-kes yang berlaku di bawah dan simpulkan pendapat anda, mana yang sebenarnya kita harus leih ambil berat dan pertahankan, sekadar untuk renungan bersama.
Kes Pertama: Kes Minister for Home Affairs & Anor v Jamaluddin bin Othman [1989] 1 MLJ 368 & 418, melibatkan tindakan Jamaluddin menyebarkan dakyah Kristian yang ditahan di bawah Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA), Mahkamah kemudiannya memutuskan tindakan tersebut (menyebarkan dakyah) tidak memadai untuk mendatangkan ancaman bagi ditahan dibawah ISA. Jamaluddin dibebaskan.
Kes Kedua: Hajah Halimatussaadiah bt Hj Kamaruddin V Suruhanjaya Perkhidmatan Awam Malaysia & Anor 3 MLJ 61, seorang kakitangan kerajaan yang dibuang kerja kerana memakai Purdah. Mahkamah memutuskan bahawa pembuangan kerana memakai purdah adalah betul. Harus diingat, Hajah Halimatussaadiah dibelia oleh peguam Karpal Singh.
Kes Ketiga: Mior Atiqurrahman & Ors v Fatimah Sihi & Ors. 3 orang pelajar sekolah kena buang sebab pakai serban. Mahkamah Persekutuan memutuskan pembuangan pelajar tersebut adalah betul.
Kes Keempat: Che Omar Bin Che Soh [1988] 2 MLJ 55, Mahkamah tertinggi negara, Mahkamah Persekutuan, memutuskan bahawa Malaysia bukan negara Islam.
Ahad, 27 Disember 2009
Abel Xavier Bersara Dari Bermain Bola Sepak Dan Memeluk Islam
Assalamualaikum.....
Alhamdulillah kita sebagai umat Islam terasa gembira kerana makin ramai pemain bola sepak antarbangsa memeluk agama Islam terbaru ialah bekas pemain antarabangsa Portugal yang pernah bermain untuk Liverpool dan Everton, dan aksi terakhirnya di dalam liga bola sepak Amerika Syarikat yang turut di meriakan oleh David Beckham. Kini nama Islam beliau ialah Fasial Xavier Mungkin ramai lagi pemain-pemain bola sepak antarabanga akan memeluk agama Islam, doakan saja.
Berikut di bawah ialah berita mengenai keislaman pemain ini dari laman sesawang www.goal.com:
Abel Xavier Quits Football And Converts To Islam
The 38-year-old has retired from the Beautiful Game...
Dec 24, 2009 5:50:35 PM
Related Links
Players
• Abel Xavier
Former Portuguese international Abel Xavier will now go by the name of Faisal Xavier after quitting football at the age of 38.
In converting to Islam the ex-Liverpool and Everton man has stated his regret at leaving the sport behind, but has also claimed that he is happy with his new-found faith.
"While it's an emotional farewell, I hope to participate in something very special as I enter a new stage of my life.
"In times of trouble, I have found comfort in Islam. Gradually I learned of learned a religion that professes peace, equality, freedom and hope. These are extremely important."
Xavier further stated that he is to now undertake humanitarian work with the United Nations while working in the American film industry.
The Mozambique-born defender last played for the Los Angeles Galaxy, following a career that saw him play his trade in Portugal, Italy, Spain, the Netherlands, England, Turkey, Germany, and the USA.
Alhamdulillah kita sebagai umat Islam terasa gembira kerana makin ramai pemain bola sepak antarbangsa memeluk agama Islam terbaru ialah bekas pemain antarabangsa Portugal yang pernah bermain untuk Liverpool dan Everton, dan aksi terakhirnya di dalam liga bola sepak Amerika Syarikat yang turut di meriakan oleh David Beckham. Kini nama Islam beliau ialah Fasial Xavier Mungkin ramai lagi pemain-pemain bola sepak antarabanga akan memeluk agama Islam, doakan saja.
Berikut di bawah ialah berita mengenai keislaman pemain ini dari laman sesawang www.goal.com:
Abel Xavier Quits Football And Converts To Islam
The 38-year-old has retired from the Beautiful Game...
Dec 24, 2009 5:50:35 PM
Related Links
Players
• Abel Xavier
Former Portuguese international Abel Xavier will now go by the name of Faisal Xavier after quitting football at the age of 38.
In converting to Islam the ex-Liverpool and Everton man has stated his regret at leaving the sport behind, but has also claimed that he is happy with his new-found faith.
"While it's an emotional farewell, I hope to participate in something very special as I enter a new stage of my life.
"In times of trouble, I have found comfort in Islam. Gradually I learned of learned a religion that professes peace, equality, freedom and hope. These are extremely important."
Xavier further stated that he is to now undertake humanitarian work with the United Nations while working in the American film industry.
The Mozambique-born defender last played for the Los Angeles Galaxy, following a career that saw him play his trade in Portugal, Italy, Spain, the Netherlands, England, Turkey, Germany, and the USA.
Rabu, 16 Disember 2009
Sejarawan Halab Ibnu al-Adim (sambungan)
DI PANGGIL ILAHI
Seakan sudah menjadi lumrah alam atau sunnah Allah, manusia yang meninggal dunia tidak akan di kebumikan di tempat tanah tumpah darahnya. Nabi Muhammad sendiri di kebumikan di Madinah sedangkan baginda di lahirkan di Mekah, sahabat-sahabat baginda pula bertaburan di merata tempat hinggakan kita mampu bertemu dengan kubur sahabat baginda di negara China. Nabi Adam A.S sendiri yang di ciptakan Allah dengan menetap di syurga terlebih dahulu di kebumikan di bumi ini. Begitu yang terjadi pada sejarawan agung ini. Sekali pun beliau berasal dari Halab, Syria, kuburnya di dapati di Kaherah, Mesir. Jarak antara Halab dan Kaherah begitu jauh tapi begitulah keadaan orang yang mempunyai kelebihan yang di anugerahkan Allah dapat memberikan sinar dan harapan kepada orang lain untuk di manfaatkan setiap apa yang ada pada individu-individu terkenal dengan ilmu pengetahuannya.
Sebab utama beliau berpindah ke Kaherah kerana Halab ketika itu telah di serang oleh tentera Monggol pada tahun 657 hijrah menyebabkan bandar yang hebat ini hancur dan lumpuh sama sekali. Perpindahan beliau dari Halab ke Kaherah berlaku pada tahun 658 hijrah, dengan keadaan bandar yang sedemikian rupa adalah mustahil bagi beliau untuk meneruskan segala perancangan dan aktivit yang telah di rencanakan. Ibnu al-Adim pernah mencuba untuk kembali ke halab setelah Halab di serang, di katakan beliau hanya berjaya sampai ke Damsyik sahaja tetapi tidak meneruskan perjalanan ke Halab. Dalam keadaan halab hancur di serang panglima tentera Monggol iaitu Holako telah membuat tawaran kepada beliau dengan menawarkan jawatan sebagai ketua hakim bagi kawasan Halab. Beliau tidak menerima jawatan yang di tawarkan ini lalu kembali ke Kaherah. Di Kaherah beliau menghabiskan usianya dan meninggal pada 20 Jamadil Awal 660 hijrah.
Seakan sudah menjadi lumrah alam atau sunnah Allah, manusia yang meninggal dunia tidak akan di kebumikan di tempat tanah tumpah darahnya. Nabi Muhammad sendiri di kebumikan di Madinah sedangkan baginda di lahirkan di Mekah, sahabat-sahabat baginda pula bertaburan di merata tempat hinggakan kita mampu bertemu dengan kubur sahabat baginda di negara China. Nabi Adam A.S sendiri yang di ciptakan Allah dengan menetap di syurga terlebih dahulu di kebumikan di bumi ini. Begitu yang terjadi pada sejarawan agung ini. Sekali pun beliau berasal dari Halab, Syria, kuburnya di dapati di Kaherah, Mesir. Jarak antara Halab dan Kaherah begitu jauh tapi begitulah keadaan orang yang mempunyai kelebihan yang di anugerahkan Allah dapat memberikan sinar dan harapan kepada orang lain untuk di manfaatkan setiap apa yang ada pada individu-individu terkenal dengan ilmu pengetahuannya.
Sebab utama beliau berpindah ke Kaherah kerana Halab ketika itu telah di serang oleh tentera Monggol pada tahun 657 hijrah menyebabkan bandar yang hebat ini hancur dan lumpuh sama sekali. Perpindahan beliau dari Halab ke Kaherah berlaku pada tahun 658 hijrah, dengan keadaan bandar yang sedemikian rupa adalah mustahil bagi beliau untuk meneruskan segala perancangan dan aktivit yang telah di rencanakan. Ibnu al-Adim pernah mencuba untuk kembali ke halab setelah Halab di serang, di katakan beliau hanya berjaya sampai ke Damsyik sahaja tetapi tidak meneruskan perjalanan ke Halab. Dalam keadaan halab hancur di serang panglima tentera Monggol iaitu Holako telah membuat tawaran kepada beliau dengan menawarkan jawatan sebagai ketua hakim bagi kawasan Halab. Beliau tidak menerima jawatan yang di tawarkan ini lalu kembali ke Kaherah. Di Kaherah beliau menghabiskan usianya dan meninggal pada 20 Jamadil Awal 660 hijrah.
Isnin, 30 November 2009
KEISTIMEWAAN IBNU AL-ADIM siri 3
KEISTIMEWAAN IBNU AL-ADIM
Tercatit juga sejarah Ibnu al-Adim bukan sahaja yang di kenali sebagai seorang sejarawan yang amat dikagumi oleh orang-orang yang hidup sezaman dengannya atau orang yang mengenali beliau setelah kewafatannya. Kekaguman terhadapnya tidak terbatas pada kemampuan beliau menulis sejarah yang berlaku di depan matanya atau sejarah lampau, malah beliau boleh di anggap sebagai seorang yang digilai oleh peminat kaligrafi arab ketika itu, kepandaian beliau dalam bidang ini dapat dilihat dari sambutan terhadapnya. Beliau merupakan seorang yang pakar dalam bidang kaligrafi arab serta asal usul dan kaedah penulisan kaligrafi arab. Setiap kali beliau berangkat ke sesuatu tempat dengan tujuan yang berlainan samada di sebabkan urusan politik atau belajar, beliau akan menjadi tumpuan dari kalangan para-para cendiakawan atau orang-orang politik dengan menjemput beliau untuk bertandang ke tempat mereka. Beliau di minta oleh orang menjemputnya untuk menulis sebuah syair dengan kaligrafinya yang menarik untuk di abadikan serta untuk dijadikan satu perhiasan atau barang yang boleh di banggakan kerana kaligrafi itu di tulis oleh Ibnu al-Adim, malah orang ramai ketika itu berlumba-lumba untuk memiliki kaligrafi yang di tulis oleh beliau, terdapat juga di kalangan mereka yang menjual kaligrafi cantik dengan mengatakan tulisan ini di tulis oleh Ibnu al-Adim.
Beliau juga merupakan orang yang bertanggungjawab mencipta kaedah Qalam al-Hawasyi. Kecantikan dan keindahan kaligrafi beliau boleh di dapati daripada syair-syiar yang di cipta oleh penyair ketika itu dan juga di iktiraf oleh tokoh sezaman dengan beliau seperti Yaqut al-Hamawi beliau mengatakan Ibnu al-Adim cukup prihatin mengenai perkembangan kaligrafi arab. Kaligrafi beliau juga masih boleh di dapati pada hari ini di sekolah agama al-Halawiyah terletak di Halab, tulisan beliau di gantung di salah satu papan tanda yang tergantung di sekolah tersebut. Kebanyakan penyair-penyair yang melihat kaligrafi beliau memuji bakat yang ada pada Ibnu al-Adim ini, antara mereka ialah Ibnu al-Qisrani, syiar beliau adalah seperti berikut:-
بخد معذبي أيات حسن فقل ما شئت فيه ولا تحاشي
ونسخة حسنه فرنت فصحت وها خط الكمال على الحواشي
Menarik juga untuk di tulis disini mengenai kemampun Ibnu al-Adim di dalam penulisan syair setelah kita mengetahui kemampun beliau di dalam kaligrafi arab. Syair-syiar beliau boleh di dapati di dalam buku-buku biodata, sejarah dan juga sastera. Kemampuan beliau di dalam penulisan syair adalah sama taraf dengan penyair-penyair hebat yang lain pada era pemerintahan al-Ayubi. Syair-syair yang di tulis oleh beliau sebenarnya tidak di karang oleh beliau sendiri malah generasi setelah kewafatnnya juga tidak memulakan usaha untuk menghimpun syair-syair beliau. Kemungkinan beliau sendiri tidak menghimpun syair-syairnya sendiri kerana sibuk dengan tugas yang di amanahkan kepadanya akhirnya syair-syair yang di tulis beliau terabai begitu sahaja. Bagi sesiapa yang meniliti syair-syair beliau, tujuan beliau di gunakan dalam penulisan syair tidak sama dengan penyair-penyair yang wujud ketika itu atau penyair-penyair yang wujud di dalam lipatan sejarah.
Syair-syair yang beliau guna lebih kepada untuk mencatit dan merakam peristiwa sejarah yang berlaku ketika itu. Beliau tidak menggunakan kemampuan beliau dalam mengungkapkan syair untuk menyerang atau menjatuhkan pihak yang tidak sehaluan dengannya. Oleh sebab itu syair-syair beliau memungkinkan pembaca yang menilai syairnya di penuhi dengan unsur-unsur yang menarik pada susunan kalimat dan kosa katanya, serta keindahan syairnya dalam menggambarkan sesuatu peristiwa. Pada helaian seterusnya kita dapat melihat syair beliau dalam menggambar dan menceritakan kehancuran Halab yang di serang oleh tentera Monggol. Antara syair beliau yang boleh kita lihat ialah mengenai sebuah kota yang di kenali sebagai Surra Man Ra’a atau Samarra’ kini terletak di Iraq. Beliau berdiri di hadapan tinggalan bangunan yang menunjukkan sebuah tamadun pernah berdiri di situ. Syair beliau itu mengungkapkan tentang sikap dan pembagunan pada zaman itu, syair beliau berbunyi:
نزلنا سر من راى فازدهتنا محاسنا الدوارس اذ نزلنا
وخاطبنا لسان الحال منها حللنا قبلكم ثم ارتحلنا
Tercatit juga sejarah Ibnu al-Adim bukan sahaja yang di kenali sebagai seorang sejarawan yang amat dikagumi oleh orang-orang yang hidup sezaman dengannya atau orang yang mengenali beliau setelah kewafatannya. Kekaguman terhadapnya tidak terbatas pada kemampuan beliau menulis sejarah yang berlaku di depan matanya atau sejarah lampau, malah beliau boleh di anggap sebagai seorang yang digilai oleh peminat kaligrafi arab ketika itu, kepandaian beliau dalam bidang ini dapat dilihat dari sambutan terhadapnya. Beliau merupakan seorang yang pakar dalam bidang kaligrafi arab serta asal usul dan kaedah penulisan kaligrafi arab. Setiap kali beliau berangkat ke sesuatu tempat dengan tujuan yang berlainan samada di sebabkan urusan politik atau belajar, beliau akan menjadi tumpuan dari kalangan para-para cendiakawan atau orang-orang politik dengan menjemput beliau untuk bertandang ke tempat mereka. Beliau di minta oleh orang menjemputnya untuk menulis sebuah syair dengan kaligrafinya yang menarik untuk di abadikan serta untuk dijadikan satu perhiasan atau barang yang boleh di banggakan kerana kaligrafi itu di tulis oleh Ibnu al-Adim, malah orang ramai ketika itu berlumba-lumba untuk memiliki kaligrafi yang di tulis oleh beliau, terdapat juga di kalangan mereka yang menjual kaligrafi cantik dengan mengatakan tulisan ini di tulis oleh Ibnu al-Adim.
Beliau juga merupakan orang yang bertanggungjawab mencipta kaedah Qalam al-Hawasyi. Kecantikan dan keindahan kaligrafi beliau boleh di dapati daripada syair-syiar yang di cipta oleh penyair ketika itu dan juga di iktiraf oleh tokoh sezaman dengan beliau seperti Yaqut al-Hamawi beliau mengatakan Ibnu al-Adim cukup prihatin mengenai perkembangan kaligrafi arab. Kaligrafi beliau juga masih boleh di dapati pada hari ini di sekolah agama al-Halawiyah terletak di Halab, tulisan beliau di gantung di salah satu papan tanda yang tergantung di sekolah tersebut. Kebanyakan penyair-penyair yang melihat kaligrafi beliau memuji bakat yang ada pada Ibnu al-Adim ini, antara mereka ialah Ibnu al-Qisrani, syiar beliau adalah seperti berikut:-
بخد معذبي أيات حسن فقل ما شئت فيه ولا تحاشي
ونسخة حسنه فرنت فصحت وها خط الكمال على الحواشي
Menarik juga untuk di tulis disini mengenai kemampun Ibnu al-Adim di dalam penulisan syair setelah kita mengetahui kemampun beliau di dalam kaligrafi arab. Syair-syiar beliau boleh di dapati di dalam buku-buku biodata, sejarah dan juga sastera. Kemampuan beliau di dalam penulisan syair adalah sama taraf dengan penyair-penyair hebat yang lain pada era pemerintahan al-Ayubi. Syair-syair yang di tulis oleh beliau sebenarnya tidak di karang oleh beliau sendiri malah generasi setelah kewafatnnya juga tidak memulakan usaha untuk menghimpun syair-syair beliau. Kemungkinan beliau sendiri tidak menghimpun syair-syairnya sendiri kerana sibuk dengan tugas yang di amanahkan kepadanya akhirnya syair-syair yang di tulis beliau terabai begitu sahaja. Bagi sesiapa yang meniliti syair-syair beliau, tujuan beliau di gunakan dalam penulisan syair tidak sama dengan penyair-penyair yang wujud ketika itu atau penyair-penyair yang wujud di dalam lipatan sejarah.
Syair-syair yang beliau guna lebih kepada untuk mencatit dan merakam peristiwa sejarah yang berlaku ketika itu. Beliau tidak menggunakan kemampuan beliau dalam mengungkapkan syair untuk menyerang atau menjatuhkan pihak yang tidak sehaluan dengannya. Oleh sebab itu syair-syair beliau memungkinkan pembaca yang menilai syairnya di penuhi dengan unsur-unsur yang menarik pada susunan kalimat dan kosa katanya, serta keindahan syairnya dalam menggambarkan sesuatu peristiwa. Pada helaian seterusnya kita dapat melihat syair beliau dalam menggambar dan menceritakan kehancuran Halab yang di serang oleh tentera Monggol. Antara syair beliau yang boleh kita lihat ialah mengenai sebuah kota yang di kenali sebagai Surra Man Ra’a atau Samarra’ kini terletak di Iraq. Beliau berdiri di hadapan tinggalan bangunan yang menunjukkan sebuah tamadun pernah berdiri di situ. Syair beliau itu mengungkapkan tentang sikap dan pembagunan pada zaman itu, syair beliau berbunyi:
نزلنا سر من راى فازدهتنا محاسنا الدوارس اذ نزلنا
وخاطبنا لسان الحال منها حللنا قبلكم ثم ارتحلنا
Selasa, 3 November 2009
Sejarah Ibnu al-Adim Siri 2
ASAL KETURUNAN IBNU AL-ADIM
Tidak lengkap ketika menulis biodata seorang tokoh jika kita tidak mencari salasilah keturunannya, faktor pengaruh keluarga adakalanya memainkan peranan penting dalam pembentukan jati diri sesorang. Kelahiran nabi Muhammad S.A.W sendiri muncul bukanlah dari keluarga yang boleh di anggap sebagai orang kebanyakan atau keluarga biasa, baginda muncul dari salasilah keluarga atau keturunan yang begitu di hormati oleh bangsa Arab Quraisy di Mekah, keturunan baginda ialah Bani Hasyim. Begitu juga kemunculan Khalifah Umar bin Abdul Aziz yang di anggap sebagai khalifah Islam yang kelima, beliau mempunyai susur jalur keturunan dari Umar al-Khattab. Tidak ketinggalan juga bagi sejarawan yang menjadi tajuk fokus dalam penulisan ini. Ibnu al-Adim hadir dari sebuah keluarga yang mempunyai nama dan pengaruh di dalam masyarakat yang berada di Halab. Asal keluarga Ibnu al-Adim terdiri daripada penyair-penyair, sasterawan, ulama fekah dan juga ‘abid. Kebanyakan kaum keluarga beliau mempunyai pengaruh yang luas dan tempat yang tinggi di dalam beberapa jawatan penting di dalam kerajaan seperti jawatan kadi dan mufti.
Antara kaum keluarganya yang tercatat dalam kitab al-Wafiyat Bil Wafiyat karangan Yaqut al-Hamawi beliau telah menukilkan kisah mengenai bapa saudara Ibnu al-Adim yang bernama Muhammad bin Hibbatullah bin Ahmad, bapa saudaranya ini seorang yang cukup di kenali sebagai seorang ‘adib. Beliau menghabiskan masanya untuk beribadah, bapa saudaranya ini juga di kenali sebagai seorang bijak di dalam bidang fekah, zuhud dan juga seorang yang mempunyai akhlak yang mulia. Disebabkan kepakaran beliau di dalam fekah, penguasa Halab ketika itu pernah menawarkan beliau jawatan qadi atau hakim, tetapi beliau telah menolak tawaran itu untuk memberi penumpuan dengan apa yang sedang beliau lakukan ketika itu. Di catat juga sejarah mengenai bapa saudara Ibnu al-Adim ini juga gemarkan penulisan, setiap kali bulan Ramadan, beliau akan beriktikaf sambil menulis dan menyusun semula kitab atau buku yang di tulis oleh imam al-Tirmizi.
Mengikut sejarah keluarga Ibnu al-Adim berasal dari Basrah, Iraq. Keturunan beliau boleh di lihat daripada datuknya yang di kenali sebagai Abu Jaradah. Beliau merupakan salah seorang yang sentiasa mendampingi saidina Ali bin Abu Talib R.A. Susur jalur nasabnya menjalar hingga ke Rabi’ah bin Uqail yang merupakan salah seorang pembesar bagi kabilah Amir bin Saqsa’ah al-Adnaniah. Sejarah keluarga ini berasal dari Basrah, Iraq, di sinilah berkembangnya keluarga Abu Jaradah sehingga ke anak cucu. Pada permulaan kurun ketiga hijrah Musa bin Isa salah seorang ahli keluarga Abu Jarabdah tiba di Halab atas urusan perniagaan, ketika itu juga Basrah sedang menular penyakit taun. Atas sebab bimbang dan takut akan dijangkiti penyakit yang amat merbahaya dan tiada penawarnya ketika itu, beliau telah mengambil keputusan untuk menetap di Halab.
Beliau telah memilih bandar ini sebagai tempat mastautinnya kerana Halab merupakan ibu kota bagi utara Syam, malah bandar ini terletak di tempat yang strategik yang menghubungkan Iraq, negara-negara yang terletak di Asia Tengah dan juga Turki. Musa bin Isa telah mewarisi harta dan kedudukan untuk keturunannya setelah beberapa tahun membina reputasinya di Halab. Usaha yang telah di lakukan oleh Musa bin Isa memberikan ruang bagi generasinya yang berikut untuk membina lagi reputasi keluarga Abu Jaradah ini ke tahap yang lebih tinggi, hinggakan keluarga ini terlibat di dalam pelbagai bidang yang mengundang keluarga ini di hormati oleh semua pihak di Halab. Nama keluarga ini terus berkembang dan mekar berkembang sehingga Halab di hancurkan oleh tentera Monggol, malah reputasi keluarga ini terus di jaga dan di pelihara setelah peristiwa hitam di serang tentera Monggol yang di ketuai oleh Holako. Penggunaan nama keluarga oleh sejarawan tersohor ini telah bertambah dari nama asal keluarganya, beliau telah menambah nama yang terus kekal hingga kini iaitu Ibnu al-Adim. Perubahan nama yang di lakukan oleh beliau tidak dapat di jelaskan apa sebabnya mengikut pendapat yang di kemukakan oleh Yaqut al-Hamawi ketika beliau bertanya mengenai pertukaran nama ke Ibnu al-Adim kepada keturunan Abu Jaradah ini, tiada pun salah seorang dari ahli keluarga yang besar ini dapat memberi jawapan yang tepat mengenai pertukaran nama ini.
Tidak lengkap ketika menulis biodata seorang tokoh jika kita tidak mencari salasilah keturunannya, faktor pengaruh keluarga adakalanya memainkan peranan penting dalam pembentukan jati diri sesorang. Kelahiran nabi Muhammad S.A.W sendiri muncul bukanlah dari keluarga yang boleh di anggap sebagai orang kebanyakan atau keluarga biasa, baginda muncul dari salasilah keluarga atau keturunan yang begitu di hormati oleh bangsa Arab Quraisy di Mekah, keturunan baginda ialah Bani Hasyim. Begitu juga kemunculan Khalifah Umar bin Abdul Aziz yang di anggap sebagai khalifah Islam yang kelima, beliau mempunyai susur jalur keturunan dari Umar al-Khattab. Tidak ketinggalan juga bagi sejarawan yang menjadi tajuk fokus dalam penulisan ini. Ibnu al-Adim hadir dari sebuah keluarga yang mempunyai nama dan pengaruh di dalam masyarakat yang berada di Halab. Asal keluarga Ibnu al-Adim terdiri daripada penyair-penyair, sasterawan, ulama fekah dan juga ‘abid. Kebanyakan kaum keluarga beliau mempunyai pengaruh yang luas dan tempat yang tinggi di dalam beberapa jawatan penting di dalam kerajaan seperti jawatan kadi dan mufti.
Antara kaum keluarganya yang tercatat dalam kitab al-Wafiyat Bil Wafiyat karangan Yaqut al-Hamawi beliau telah menukilkan kisah mengenai bapa saudara Ibnu al-Adim yang bernama Muhammad bin Hibbatullah bin Ahmad, bapa saudaranya ini seorang yang cukup di kenali sebagai seorang ‘adib. Beliau menghabiskan masanya untuk beribadah, bapa saudaranya ini juga di kenali sebagai seorang bijak di dalam bidang fekah, zuhud dan juga seorang yang mempunyai akhlak yang mulia. Disebabkan kepakaran beliau di dalam fekah, penguasa Halab ketika itu pernah menawarkan beliau jawatan qadi atau hakim, tetapi beliau telah menolak tawaran itu untuk memberi penumpuan dengan apa yang sedang beliau lakukan ketika itu. Di catat juga sejarah mengenai bapa saudara Ibnu al-Adim ini juga gemarkan penulisan, setiap kali bulan Ramadan, beliau akan beriktikaf sambil menulis dan menyusun semula kitab atau buku yang di tulis oleh imam al-Tirmizi.
Mengikut sejarah keluarga Ibnu al-Adim berasal dari Basrah, Iraq. Keturunan beliau boleh di lihat daripada datuknya yang di kenali sebagai Abu Jaradah. Beliau merupakan salah seorang yang sentiasa mendampingi saidina Ali bin Abu Talib R.A. Susur jalur nasabnya menjalar hingga ke Rabi’ah bin Uqail yang merupakan salah seorang pembesar bagi kabilah Amir bin Saqsa’ah al-Adnaniah. Sejarah keluarga ini berasal dari Basrah, Iraq, di sinilah berkembangnya keluarga Abu Jaradah sehingga ke anak cucu. Pada permulaan kurun ketiga hijrah Musa bin Isa salah seorang ahli keluarga Abu Jarabdah tiba di Halab atas urusan perniagaan, ketika itu juga Basrah sedang menular penyakit taun. Atas sebab bimbang dan takut akan dijangkiti penyakit yang amat merbahaya dan tiada penawarnya ketika itu, beliau telah mengambil keputusan untuk menetap di Halab.
Beliau telah memilih bandar ini sebagai tempat mastautinnya kerana Halab merupakan ibu kota bagi utara Syam, malah bandar ini terletak di tempat yang strategik yang menghubungkan Iraq, negara-negara yang terletak di Asia Tengah dan juga Turki. Musa bin Isa telah mewarisi harta dan kedudukan untuk keturunannya setelah beberapa tahun membina reputasinya di Halab. Usaha yang telah di lakukan oleh Musa bin Isa memberikan ruang bagi generasinya yang berikut untuk membina lagi reputasi keluarga Abu Jaradah ini ke tahap yang lebih tinggi, hinggakan keluarga ini terlibat di dalam pelbagai bidang yang mengundang keluarga ini di hormati oleh semua pihak di Halab. Nama keluarga ini terus berkembang dan mekar berkembang sehingga Halab di hancurkan oleh tentera Monggol, malah reputasi keluarga ini terus di jaga dan di pelihara setelah peristiwa hitam di serang tentera Monggol yang di ketuai oleh Holako. Penggunaan nama keluarga oleh sejarawan tersohor ini telah bertambah dari nama asal keluarganya, beliau telah menambah nama yang terus kekal hingga kini iaitu Ibnu al-Adim. Perubahan nama yang di lakukan oleh beliau tidak dapat di jelaskan apa sebabnya mengikut pendapat yang di kemukakan oleh Yaqut al-Hamawi ketika beliau bertanya mengenai pertukaran nama ke Ibnu al-Adim kepada keturunan Abu Jaradah ini, tiada pun salah seorang dari ahli keluarga yang besar ini dapat memberi jawapan yang tepat mengenai pertukaran nama ini.
Langgan:
Catatan (Atom)